و اتوبوس هاي خاورميانه راه خودشان را می روند^*

در خاوری دور پیاده می شویم

با چشمهای بادامی

و خیره می شویم در مجمع الجزایری که دورمان نشسته است

لباس راحتی  فراموش نشود و تلویزیون

و رقصهای محلی

در چشمهای بادامی تو

و شکوفه های بادام

و شکوفه های بادام

و شکوفه های بادام

دشت از ملال تو پر بود وملحفه ها از تو خالی

ملکه زنبورهای من بودی در دشت های دور و بادام

دور نبود

دوری بود که در دشتهای بادام زدیم

و بادی که در موهای تو

نخل های مرا به  تَـش باد ها آموخته کرد

بادام های تو در فوجی یاما

اتشفشانم در خاورمیانه

دشتی نبردیم

چشمهای تو پشت خاوری بود و راه

 دنباله ی خودش را گرفت .

 _{* سطری از شعر نمیدانم نسرین الهی یا محدثه نیری}