نا خدا و دِریا

درآی و همنشین این کلمه باش که این کلمه با تو کارها دارد

« براي اينكه بقيه از كارم سر در نياورند

سرم در مي آورم و به كارم مي چسبم » علی نقویان

اسماعيل

دو نفرم كه توي پياده رو ها گم مي شود

با چاي داغ و قهوه دور ميزي مي نشينم و فكر مي كنم

دو تا صندلي براي نشستنم كافيست

كافيست دو نفري خلوت كنم باخودم

يكنفرم برود با ميز

يكنفرم با دو صندلي

برود تنهايم بگذارد خيابان

دست از دامنم بردارد دامنم بردارد دست

بر دارم از اين نفري كه توي پياده رو ها رژه مي رود

يكي بماند برود حالم به هم ميخورد

- خفه !

از توي چشمان هر كجا برود

برود

دو نفر تنهايم

دونفر زندگي را دور ميز گرد كردند

ماري كه خودش را مي خورد

حلقه مي شود

مي چرخد

- برقص!

من عاشق رقصهاي بندري ام من بندري ام حسين!

« دريا موجن كاكا دريا موجن »

كاكا ! تا حالا از بالا دو نفر را دور ميز

اينطوري بود كه اولين صورت خلق شد

انا خلقناك من فوق ابصارهم و

شما روي صندلي چشم غره برويد

دونفري از پس شما بر مي آيم

از پيش زمين مي خورم

- ( آدمها بايد تو شكمي زندگي كنند.) –

من دو نفري با خودم

خودم را گذاشته ام توي شناسنامه كنار مسلسلي

همه دارند هم را قرباني ميكنند

اسماعيل!

خود ديگرم را بر مي دارم مي روم پارك قدم بزنم قدم ميخورم:

( اين خودي كه خودت ديدي بيخودي دارد زني ميشود با موهاي كلاژ )

كف ميكند سرم

دستم

تنم

درد مي كند

دوصندلي بياوريد بنشينم دور ميزم دوتا كه

اني خلقناك مِن مَن

مشهد ـ چندم يكهزاروسيصد84

+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم بهمن 1386ساعت 19:0 توسط جواد سجادی راد |