« براي اينكه بقيه از كارم سر در نياورند

                                                                                      سرم در مي آورم و به كارم مي چسبم » علی نقویان 

اسماعيل

دو نفرم كه توي پياده رو ها گم مي شود

با چاي داغ و قهوه دور ميزي مي نشينم و فكر مي كنم

 دو تا صندلي براي نشستنم كافيست

كافيست دو نفري  خلوت كنم     باخودم        

يكنفرم برود با ميز

يكنفرم با دو صندلي            

برود         تنهايم بگذارد خيابان

دست از دامنم بردارد             دامنم بردارد دست

بر      دارم    از اين نفري كه توي پياده رو ها  رژه مي رود 

يكي بماند             برود              حالم به هم ميخورد

-  خفه ! 

از توي چشمان هر كجا برود 

 برود         

         دو نفر تنهايم

دونفر زندگي را دور ميز گرد كردند

                                                             ماري كه خودش را مي خورد

    حلقه مي شود

        مي چرخد                                   

 - برقص!

من عاشق رقصهاي بندري ام          من بندري ام    حسين!

              «  دريا موجن كاكا        دريا موجن »

 كاكا !              تا حالا از بالا دو نفر را دور ميز

بافتنی ِ امین قضایی یا فرش ایرانی شما

بافتنی از کلافی تنیده شروع می شود پیچ وتاب را از خود میزداید گره میخورد و ساختار مند یا بهتر است بگوییم بافتار مند می گردد.

اگرچه این ساختار همچون دار قالی نیست که از یک نظم عمومی یا قانون اساسی تبعیت کند - که مثلن تمام گره ها بر روی یک چله بنشینند- و تنها تفاوتشان در رنگهای ظاهرشان باشد .

گره ها در بافتنی هر یک شخصیت خوود را دارند در هم تنیده می شوند یک دیگر را هل میدهند ، میکشند به هم پهلو می زنند اما هر گره فردیت خود را حفظ می کند . گره در بافتنی جای معینی چون دار قالی ندارد مثلن گره های ابتدایی و انتهایی از نوعی دیگر و جنسی دیگر باشند . تنوع گره در بافت بسیار چشمگیر است ، بر خلاف  فرش که از سازمانی شکل یافته و مدون تبعیت میکند . بافتنی هزار طرح است هزار خلق و فرش هزار نقش ؛ خلاقیت عنصر اصلی بافتن است . کاست در بافتنی تعریف نمی شود تمام گره ها در یک کاست قرار میگیرند  با هر نوع پیچش و تنیدگی یا بهتر بگوییم کاست های مشخصی وجود ندارد . افراد هر کاست این قابلیت را دارند که  از کاست خود به کاست دیگر نقل مکان نموده یا همنشینی  داشته باشند اما در فرشها چنین امکانی  بسیار اندک است تقریبن وجود ندارد .

لطافت بافندگی  در فر ش  دیده نمیشود این حتا در مقایسه ی ابزار های کار نیز کاملن مشهود است در فرش شانه محکم بر سر هر گره می کوبد ، پیش از آنکه فریادی به گلو بنشیند و تیغ  پیش از هر قد کشیدنی ساقه را می خشکاند . در مقابل در بافتنی میله ها با پروازی آزاد در حرکتند ، زیر و بالا می  شوند ، روی هم غلط می خورند نخها را در هم می تنند  و به پیش میروند .

اجتماع بافتنی اجتماعی پیوسته است و زنجیر وار  گره ها به هم وابسته اند  و در عین حال هر یک به عنوان یک گره زندگی  خود را دارند ، اما در فرش عنصر واسطی هست که همه باید در آن تنیده شوند و هر که در این چهار چوب قرار نگیرد و آن را نپذیرد از جامعه طرد میشود یک سرکوب در تمام فرش بر گره ها حاکم است اعتراض یعنی طرد از جامعه. به همین روست که ما در فرش لطافت بافتنی را نمی بینیم فرش نقشی لطیف دارد و بافتنی دو لطیف را با هم در خود دارد لطافت طرح و لطافت جان چرا که بر جان کالبد می نشیند .

بافتنی ارجاعیست به میلهای بافتنی ، به کلاف و در عین حال به هیچ کدام ارجاعیست مستقیم تنها به بافنده ی خودش و بس . بافتنی یعنی چیزی که بافیده می شود و باید باشد بافنده ای که ببافد .

بافنده دال است به مدلولهای خود (میلهای بافتنی ، کلاف تنیده ، طرح و ... ) و یا مدلولی است تابع ازبافت که مدلول مدلولهای بالا است . بافت خود گره است گره ای که در عین آشوب (چرا که نظم طبیعی نخ را به چالش کشیده و تبدیل به گره میشود ) طرحی نوین را در می اندازد .

 بافنده  صرفن گره در گره نمی اندازد بل سیر حرکتش به همنشینی برابر گره ها و خلق نظم در آزادی  ( چرا که گره ها می توانند شکل دلخواه خود را اختیار کنند ) منجر می شود . آشوب در ساختار و ساختار در آشوب تنیده می شود ، رج روی رج بافتنی به پیش می رود .

پس بافنده خودِ کلاف ، خودِ میلهای بافتنی ، خودِ بافت ، خودِ بافتنی است ، خودِ آشوب ، خودِ نظم ، خودِ بافنده است.

بافنده خودِ آزادی و برابریست و بافتن همچنان ادامه دارد .